The Devils Ridge in The Mamores (Schotland)

 

                                                   Schotsehooglanden

                                     vijf dagen lopen  -  vijf Munro's beklommen  -  vier dagen regen en één dag droog

 

 

 

Schotse schapen: zwarte kop met een wit lijf en regen bestendig.

 

Op weg naar haar eerste Munro (berg van minimaal 915m). In de valley burrellen de Edelherten, de bronst is in volle gang. Eén mannetje telt een roedel van 30 hindes. Bovenop de berg; de Stob Coire Sgreamhach (1072m) legt Emmy een steentje op de Cairn. Nummer één is bedwongen, nog 283 te gaan. Door de dikke mist krijgen wij geen uitzicht. Op de terugweg zien wij Sneeuwhoenders.

Wij kamperen vier nachten en één nacht slapen wij in een B&B. Hier staat de tent op in Glen Coe, waar de McDonalds vandaan komen. Gelukkig zijn hier geen Big Mac's verkrijgbaar, de valley is ruig, groen en prachtig.

 

Een gele kikker zonder zwemdiploma (geen zwemvliezen).

 

Op zondag 8 oktober beklimmen wij twee Munro's o.a. de Stob Ban (letterlijk; de licht gekleurde punt). Via een ridge zijn de twee met elkaar verbonden. Het is een prachtige en droge dag, maar wel koud.

 

Bovenop de Stob Ban (999m) met uitzicht op de zee en o.a. de Ben Nevis (met 1344m de hoogste Munro).

In vijf dagen Schotland zien wij meer regenbogen dan een heel jaar in Nederland. Op de achtergrond twee Munro's: Stob Ghabhar en Stob a' Choire Odhair. Helaas krijgen wij vanaf de top van deze bergen geen uitzicht, maar de beklimming van de Stob Ghabhar is, ook in de mist, de moeite waard. Wij zien een korhoen.