PCT 2005

PCT - van Mexico naar Canada 4.240km 152 dagen

De PCT is het langst doorlopende wandelpad ter wereld in het westen van de Verenigde Staten. Het leidt door extremen in hoogte en klimaat. Per jaar starten er 300 thru-hikers (wandelaard met de bedoeling de tocht in zijn geheel in één jaar te lopen) en hiervan loopt 20% hem uit.

De PCT begint aan de Mexicaanse grens in het kleine plaatsje Campo en loopt tot Manning Park, net over de grens in Canada. Het pad leidt door veel verschillende landschappen en klimaten. De PCT varieert in hoogte tussen 46m tot 4400m hoogte en de temperatuur kan varieren tussen onder -10° C en 40° C. Je loopt daarmee door zes van de zeven ecozones van Noord Amerika. De bekendste gebieden waar de PCT doorheen gaat zijn Yosemite National Park, Sequoia National Park, Crater Lake National Park en de Sierra Nevada.

Op 6 mei 2005 pakken wij de bus naar het begin van de PCT: Campo. De bus rijdt maar een maal per dag en komt pas om 17.30 aan in Campo. Van hier zijn wij te voet naar het beginpunt gelopen: the Southern terminus. Beide hebben we even de grond van Mexico aangeraakt zodat we straks ook echt kunnen zeggen dat we van Mexico naar Canada zijn gelopen.

The Southern Terminus

We hebben er ook zo’n tien maal de border patrol begroet, die houden de boel zeer goed in de gaten. Mexicanen steken graag de grens over, de Amerikanen willen dit iets minder graag. Alle wegen zijn onverhard en worden dagelijks aangeveegd, zodat je alle nieuwe voetstapjes mooi kunt volgen. Het was een bijzonder moment om daar eindelijk te staan, aan het begin van een 2666 mile tocht, nog flink wat stapjes te zetten!

Na zes dagen lopen hebben we al enorm veel prachtige dingen gezien. We zijn door woestijn, bergen, weilanden en bossen gekomen. Veel geluk hebben we met het natte voorseizoen omdat nu alles in bloei staat. Bloemen in volle bloei en ook cactussen bloeien. Deze bloeien lang niet ieder jaar.

Daarnaast zagen we gieren, kalkoenen, kolibri`s, uilen, veel slangen en hagedissen, allerlei knaagdieren, en een stinkdier.
Beide zijn we al flink verbrand, bruin geworden. We hebben het warm gehad en hebben ook met muts en wanten gelopen. Vandaag uiteindelijk moe en bezweet na in totaal 101 miles te hebben gelopen bij Warner Springs aangekomen. Ons opgestuurde voedselpakket was niet aangekomen dus hebben we een benzinestation geplunderd van alles wat eetbaar is. Vervolgens brieven geschreven en plannen gemaakt om verder te lopen en weer te kamperen. Toen we de brief nog even gingen posten vertelde de vriendelijke mevrouw van de postoffice dat er aan de overkant van de weg een ranche was. Daar hebben we voor erg weinig geld een huisje voor ons zelf gehuurd met bad. Nu eerst een duik in het zwembad, dadelijk gaan we dineren en kunnen onbeperkt van het internet gebruik maken. Is dat even een aardige verrassing.
Morgen kunnen we dus weer fris en fruitig verder, op naar Idyllwild.

Emmy met de voeten in de White River

23 mei Big Bear City

Het zonnetje schijnt als wij in Big Bear City zijn. De naam van dit plaatsje klinkt alsof het rechtstreeks uit een stripboek komt, maar de realiteit is anders. Het is een eenvoudig dorpje, volledig volgens het Amerikaanse square systeem opgebouwd; alles in blokjes. Wij hebben onderdak gevonden bij de zus van een collega hiker. Nog voordat hij contact had gehad met zijn zus, had hij ons al uitgenodigd. Eenmaal daar zijn we enorm verrast door de Amerikaans gastvrijheid! We hebben onze eigen slaapkamer met toilet en douche en kunnen met alle maaltijden mee eten. Willen we naar de supermarkt voor boodschappen, we hoeven maar te roepen en het gebeurd. Echt ongelooflijk. Maar dan nu wat over de trail. Kort gezegd; Hot Hot Hot, en af en toe een sneeuw berg. Klinkt wellicht vreemd, maar s' ochtends zijn we in de sneeuw onder de cedars en mega dennenbomen, s' middags hebben we een nieuwe zweetkring in ons shirt van de transpiratie. Na een weekje woestijn hebben onze shirts mooie batik patronen. Al dat zout en water moet ook weer worden aangevuld. Momenteel lopen we rond de 30 kilometer per dag. Naast lopen en slapen doen we maar een ding; eten. Veel eten. Op een rustdag als vandaag doen we eigenlijk niets anders.

Op 16 mei wilde we naar Idyllwild lopen door de bergen. Je komt dan op een hoogte van rond de 8500ft (2750m) en dit jaar kun je op zo’n hoogte veel sneeuw verwachten. Zeker aan de Noord kant van de bergen. En dat gebeurde ook! Er was veel sneeuw en een zeer slecht zicht. Het was mistig en begon hard te waaien. Na anderhalf uur lopen door de sneeuw waren wij het spoor bijster. Er waren voetstappen, maar die gingen alle kanten op. Jammer, we zijn moeten omdraaien en gelukkig net op tijd. Door om te draaien moesten we een enorm stuk van onze dag terug lopen en tijdens de afdaling werd het weer met de minuut slechter. Op de berg kamperen was echt onmogelijk. Helemaal terug het dal in en daar de tent opzetten was onze enige optie. En dat hebben we gedaan. We wilde zo graag pizza eten in Idyllwild, maar het werd pasta uit de rugzak. Al met al zijn we beide erg blij met onze beslissing. Het heeft ons zelfvertrouwen goed gedaan en eigenlijk hebben we een enorm mooie dag gehad! Die dag hebben we 50 kilometer gelopen. De volgende dag hebben we dan als nog pizza gegeten samen met andere hikers.

28 mei Wrightwood

We zijn weer een stukje opgeschoten en zitten nu in Wrightwood. Het ligt vrij hoog in de bergen, waar we best blij mee zijn. Dat zorgt er namelijk voor dat het een stukje koeler is. Het is dus weer lekker heet hier.
Nadat we vanuit Big Bear City zijn vertrokken moesten we weer even wennen na al die luxe. Maar na een uurtje zwoegen was het toch wel weer heerlijk om op de trail te zijn. Het leek de laatste dagen wat drukker te worden, we komen steeds meer hikers tegen. De eerste dag was heerlijk lopen, in de bossen, een dus in de schaduw en vrij hoog. Heerlijk om eens een keer beschut te lopen. We hebben dan ook meteen een lekker lange dag kunnen maken. De dag erna was enorm heet. Het was zeker voor mij echt zwoegen die dag. Dag erna ging weer heerlijk want aan het einde van die dag zou er een MacDonalds zijn. Dat is echt een erg goede motivatie, als je hongerig en dorstig over een bergpad ploetert. We hoorde later dat andere hikers vijf burgers hebben gegeten! Tja, dat krijg je van al dat lopen.
Daarna nog een dag flink de bergen in gegaan. We zijn al in het donker om vier uur vertrokken zodat je niet op het heetst van de dag in een dal loopt. Het was volle maan en we konden alles perfect zien, zelfs onze eigen schaduwen! Het was weer een lekkere warme dag en aan het einde zaten we met vier andere hikers, op de top van een berg sneeuw te verzamelen omdat we al ons water hadden opgedronken.
In de tussentijd zitten we al weer in een motelletje, hebben net een klein 'feestje' gehad met andere hikers. Het is een internationaal feestje; Amerika, Hawaii, Zwitserland en Nederland. Nog een nachtje in een bed en dan gaan we weer op pad. We kunnen weer flink wat sneeuw verwachten op de volgende berg: Baden Powel, dus we gaan daar maar eens een poging wagen.

Bovenop Baden Powel

2 juni Aqua Dulce

We zijn weer bij een nieuw paradijsje aangekomen. We zijn in Aqua Dulce bij the Saufley's. Dit is een familie die een waar paradijs hebben gemaakt voor hikers. Als je binnenkomt staat het volgende je te doen: eerst met je ogen knipper om te wennen aan wat je ziet. Toen wij kwamen waren er zo'n 50 hikers. Er staan in de tuin grote tenten opgezet en er is een trailer die je kunt gebruiken. Daarna zoek je kleren uit het rek die je kunt lenen, neem je een douche, laat je al je kleren wassen en pak je een auto om naar de stad te rijden als je wilt. Deze mensen doen dit allemaal voor niks, gewoon omdat ze het leuk vinden hikers te helpen.

De eerste dag vanaf Wrightwood was mooi. We hebben Baden Powel beklommen. Er was zo'n enorm uitzicht. We hebben lang door de sneeuw gelopen en ik heb daarboven mijn eerste 'ski-les' gehad. Daarna hebben we 2 dagen vooral door de bossen gelopen en de laatste dag naar Aqua Dulce begon een beetje op de desert te lijken, behoorlijk heet dus.
Morgen gaan we verder, dan begint de woestijn. De voorspelling is dat het de komende dagen koel zal zijn, dat is waarschijnlijk heet genoeg!
8 juni Tehachapi

Emmy en ik zijn in Tehachapi aan komen waaien. Er staat hier een stevige bries. Misschien dat er hier daarom zoveel windmolens staan? Vanochtend hebben we ontbeten met Philipp en Bettina uit Zwitserland. We komen ze de laatste weken dagelijks tegen en kunnen lekker roddelen over de Amerikanen. Tot nu toe zijn alle Amerikanen enorm behulpzaam en vriendelijk geweest!

Nu staan we voor de keuze; of hier wat wachten tot de sneeuw in de Sierra's wat is gesmolten of verder lopen en in Kennedy Meadows wachten. Het voordeel van hier wachten in Tehachapi; hier is een bioscoop, supermarkt, chocolate factory, steakhouse. In Kennedy Meadows; een camping op 5 kilometer van een mini-snack winkeltje, één maal per dag een mogelijke lift naar een restaurant een paar mile verderop. Hoe later we door de woestijn lopen die nog voor ons licht, hoe heter het wordt. We besluiten toch maar een paar dagen te blijven.

Onze voeten en benen zijn tip-top. Dat kan helaas niet voor iedereen gezegd worden. Gisteren heb ik een aantal bizarre bulten en zwellingen gezien bij mede hikers. Als ze horen dat je iets weet van botten en voeten, dan komen ze naar je toe met hun onderdanen. Wat een slechte voeten hebben sommige en dan willen ze naar Canada! Ik hoop dat ik hier en daar wat heb kunnen helpen. Onze schoenen hebben het wel zwaar, ze zijn bijna versleten, maar de nieuwe staan al op ons te wachten in Kennedy Meadows.

Wij zijn een beetje verdwaald en van de trail af geraakt. Dit is niet helemaal vooraf geplanned, maar nu we hier zijn is het echt 100% genieten.

Iets voor Kennedy Meadows hebben wij besloten om wat langer te wachten tot de sneeuw wat meer samengepakt is. We konden gemakkelijk via allerlei soorten vervoer naar een grote stad komen en hier een auto huren. We zijn eerst naar Sequoia National Park gegaan. Dit is het park waar de grote bomen leven. Wij stonden echt versteld van hoe groot ze zijn! Het leken wel torens met een kompleet bos in de top. Dit moet je echt zelf zien, kan je niet voorstellen. Het grootste organisme op de hele wereld staat hier; seqouia General Sherman. Er staan hier bomen van meer dan 2000 jaar oud! Deze jonge seqouias bestonden al in de tijd van Christus. Naast de bomen lopen er veel wilde dieren. Emmy heeft haar eerste contact met een zwarte beer. Hij/zij was lekker aan het grazen in een vredig weitje. Emmy schiet onmiddellijk haar camera leeg op het beest. Toen op naar Yosemite. Vanochtend reden wij de vallei binnen en onze monden vielen open. Hoe zou het komen dat de Indianen deze vallei de gapende mond noemen? El capitane is indrukwekkend, de half dome is indrukwekkend, het water in de overvolle rivier, het contrast tussen de steile wanden en de vlakke bodem; allemaal erg indrukwekkend en bijzonder mooi. Helaas zijn er veel, erg veel toeristen vandaag.
Nu zijn wij in een fijn hostel, morgen gaan we weer terug naar het park.
Deze nationale parken bezoeken met een auto is een zeer welkome afwisseling op het laatste stuk trail. Vijf dagen door droge grasheuvels met voortdurend een enorme wind en ontelbaar veel windmolens en daarna door een zinderende Mojave Dessert met heuvels waarop Joshua bomen groeien en nog meer heuvels en nog meer Joshua's, geen beschutting, wel zon, veel zon, en heel veel droogte. Sommige dagen hebben we ook wel beschutte stukjes gehad, maar dit is toch de manier waarop we dit stuk ons zullen herinneren. Het is toch wel geweldig om hier door te lopen! Maar ook wel lekker om de woestijn nu achter de rug te hebben.

Maandag 27 juni heeft Robert gebeld vanuit Independence, Californië. Op dat moment zaten zij in een motel bij te komen samen met nog een groep hikers. Ze bevonden zich ver in de High Sierra’s, boven de 3000 meter waar vooral sneeuw en rots het landschap bepaalt. Ontzettend mooi vonden ze het er! Ze zijn al door drie nationale parken gekomen: Sequoia, Kings Canyon en Yosemite park. Om te komen waar ze nu zijn, hebben Robert en Emmy de ‘Forester pas’ beklommen van 13.000 ft (4000 meter), de hoogste pas tot nu toe. Ook de ‘Cotton Wood pas’ hebben ze overwonnen!
Het is wel behoorlijk koud in de Sierra’s, sommige nachten was het zelfs onder het vriespunt en moesten ze dicht tegen elkaar aanliggen om warm te blijven. Eén nacht sliepen ze op 3000 meter…
Ze komen nu alleen true hikers tegen, hikers die de gehele tocht willen uitlopen. De dag voor Robert belde hadden ze in een Frans restaurant heerlijke echte Franse kaas gegeten met een Belgische biertje.
Op het moment van bellen hadden ze nog 7 bergpassen in het verschiet; die van 27 juni zou zelfs de technisch zwaarste van de hele tocht worden.

We hebben een flink pittige tijd achter de rug. We hebben sinds een paar dagen de rode draad van onze tocht ontdekt: water. In de woestijn moesten wij ons voortdurend zorgen maken om water; hebben we wel genoeg om te drinken en te koken? Nu maken we ons nog steeds zorgen om water; hoe komen we de rivier over? Wat is de snelste weg over de sneeuw? Is dat de trail of een rivier? Precies het omgekeerde van het begin dus.
Verder hebben we in 2 maanden geen enkele druppel regen op de trail gehad, tot een weekje terug. Toen hebben we de meest indrukwekkende regen-/ hagel-/ onweersbui gehad die we ooit hebben gezien. Vijf minuten daarna is het weer kurkdroog en heet. We gaan hier dus van het ene in het andere uiterste. En last but not least: alle zweetdruppeltjes.

Sinds we in de high Sierra's lopen (het hoogste gebied waar we doorheen zullen komen) maken we erg lange dagen. Dit moet wel, in verband met de hoge bergpassen waar we niet op kunnen kamperen. Het is daar te koud, te nat, te rotsig of er is te veel sneeuw om de tent op te zetten. De passen zijn wel prachtig. Vaak moet je zo'n 4 uur omhoog en later weer naar beneden lopen door de sneeuw, waarbij je de weg zoekt met je kompas. De beloning boven is echter geweldig; een uitzicht over bergen, rotsen, sneeuw, bevroren meren, rivieren en bossen.

Rond 7 juni zijn we uit het hoogste deel van de Sierra’s, maar het blijft pittig. Echte lange stukken sneeuw zijn verruild voor kleine hardnekkige stukjes die vaak ijzig zijn, waar je op moet klauteren en die soms de trail verstoppen. Wat het is nu makkelijkste? Ook hebben we kennis mogen maken met 1.000.000 muggen. Van sommige dragen we nog wat souveniertjes met ons mee. We hebben gelukkig ook nog andere dieren gezien, zoals beren, veel herten, marmotten, coyotes, allerlei vogels en prachtige vlinders.

Wij hebben een goede rust gehad in Tuolumne Meadows, waar we wel aan toe waren. Voor ons liggen de laatste restjes van de sneeuw. Maar over een weekje kan de pikhouweel naar huis.

De versletenzolen zijn in Castella aangekomen, na een zeer warme sectie van de Pacific Crest Trail. Dit is sectie O uit onze wandelgids, die op alfabet is. Hier wordt gezegd dat de O staat voor 'overgrown', omdat er zo veel planten en bomen groeien over en op de trail. De koperen ploert komt rond 6:00 op en brand op ons in tot 20:00. Precies dat deel van de dag dat wij lopen. Dat klinkt als toeval, maar is het niet. Wij hebben serieus overwogen om s'nachts te gaan lopen, maar doen dit bewust niet. s' Nachts kun je de trail niet goed zien, ook niet met zaklamp. Nou is het niet erg om af en toe te struikelen over een steen of tak, dat gebeurd ook overdag. Nee, s' nachts zie je de poison oak niet goed. Deze plant lijkt veel op een jonge loot van een eik, maar heeft een glanzend laagje. Dat laagje is een olie die bijt en brand. Gelukkig hebben wij er nog geen last van gehad en dat willen wij graag zo houden. Bij andere wandelaars zagen wij rode jeukende plekken met blaasjes. Vandaar dat wij overdag lopen, in de zon.

Hier in Noord California komen wilde pelikanen voor. We hebben ze gezien, samen met twee jagende visarenden en een groepje Canadese ganzen. Gisteren zagen wij een grijze vos op de trail en rende er een zwarte beer voor ons weg. We zien ook dagelijks herten. Voor ons blijft dat een bijzondere ontmoeting. De elegantie en soeplesse van die beesten is bijzonder mooi. Wij lopen nu regelmatig door dennenbossen en als we hoger komen tussen struikjes. We zijn dan onbeschut voor de zon en kunnen daar geen water vinden. We moeten goed opletten dat we niet zonder water komen. Meestal staan wij om 5:30 op en gaan om 6:00 lopen. We nemen pauze om de drie uur. Na onze eerste pauze, rond 9:30, hebben wij dan al negen miles gelopen. Dat is 15 kilometer. Het leuke is dat wij meestal 15 tot 20 kilometer lopen als wij in Nederland een dagje gaan wandelen. Met dit schema zouden wij dan ruim voor de thee weer thuis zijn. We lopen tot 20:00 en rond de 50 kilometer per dag.

Hebben er weer wat geweldige dagen op zitten in de wildernis en zijn eindelijk weer eens een keer in de beschaafde wereld beland. De laatste weekjes zijn we door Oregon getrokken. Het is hier enorm bosrijk en vergeleken met de rest van de trail lekker vlak. We hebben dus even een versnelling gemaakt en zijn nu al bij de grens met Washington. Vanuit het motel hebben we uitzicht op de Columbia River. Deze rivier vormt de grens tussen Oregon en Washington.
We zijn in de tussentijd onder andere bij Crater Lake geweest. Het is een gigantisch diepblauw meer geheel omgeven door bergen en met een eilandje erin. De PCT loopt langs de bergrand met uitzicht op het meer. Heel leuk want we hebben een permit om overal langs de trail te kunnen slapen, dus ook hier. Geweldig om wakker te worden en het Crater Lake te zien.
Er zijn hier overal veel vulkanen te zien. Meestal zijn het mooie met sneeuw bedekte vrij liggende bergen die we dagenlang in de verte kunnen zien. Dieren zijn er hier ook genoeg. Eenmaal zijn we zelfs opgehouden door een beer. Deze was in een boom geklommen vlak bij de trail om te vluchten voor ons. Hij kwam er niet meer uit en onder een beer doorlopen leek ons toch ook niet zo'n lekker idee. We zijn dus maar teruggelopen en hebben ergens onze lunch gegeten. Toen we terug kwamen zat het beest er nog steeds! De jonge beren kunnen echt als een eekhoorn de boom inklimmen, ongelooflijk!

Op dit moment zitten we nog even heerlijk in een hotel na een paar dagen regen en storm gehad te hebben. Het lijkt hier altijd wel van het ene naar het andere uiterste te gaan. Eerst is het kurkdroog en dan krijg je opeens weer een stortbui van 2 dagen aan een stuk. Och ja, houdt het lekker afwisselend.
Op het moment hebben we dus alleen nog Washington voor de boeg, nog maar zo'n 550 miles!

Het was een zeer bijzonder moment om bij de grens te komen. Eerst passeerde we borden; nog 60 miles, nog 32 miles. We konden niet wachten om er te komen. Toch stonden we voor ons gevoel plotseling bij het eindpunt. Bij de lodge iets verderop hebben we met 4 andere hikers natuurlijk nog een feestje gebrouwen. Maar in de bus naar Vancouver miste we de trail al.

Nu zijn we in Vancouver, in een totaal andere wereld. We hebben hier en in Seattle nog een paar daagjes, voor we terug naar huis vliegen op 28 september.
24 september Canada

We zijn er! We hebben alle miles nu achter de rug. Een erg bijzonder gevoel.
Na het schrijven van onze laatste nieuwsbrief zijn we Washington ingelopen over de Bridge of the Gods. Je hebt hier al echt het gevoel een soort grens over te gaan; Washington in, onze laatste staat. De natuur in Washington is prachtig! Het ziet er hier uit zoals we ons Canada ook hadden voorgesteld. Enorm bosrijk, met meren en bergen. De laatste weken begon het op deze hoogte al echt herfst te worden. Alle loofbomen en struiken kregen de meest prachtige herfstkleuren. De laatste weken is het ook echt koud geworden. 's nachts vriest het, dus we hebben wat frisse nachten achter de rug. In de ochtend is het hierdoor wel prachtig, overal een laagje rijp op dat glinstert in de zon!

Op het laatste stuk was er een deel van de trail weggespoeld door een overstroming van een rivier in 2003. Hierdoor hebben we een andere route door de bergen moeten nemen, waarvan een deel zonder pad. We hebben dit met een groepje van 6 hikers gedaan. We hebben lang moeten zoeken naar een weg omhoog, die over de pas ging die we zochten. Juist op het moment dat we ons moesten orienteren trok het dicht. Alleen nog maar mist te zien. Na veel getob en gezoek met kaart en kompas zijn we na een paar uur ronddolen toch op de juiste plek gekomen. Heerlijk als je dan weer op een trail uitkomt. Wel weer een erg bijzondere ervaring erbij.